Słudzy modlitwy

SŁUDZY MODLITWY

Sługami modlitwy są tu nazwani ci, którzy w liturgii odczytują wezwania modlitwy powszechnej. Spełniają jedną z pięknych i ważnych funkcji liturgicznych. Sami modlą się wiele i innych zapraszają do modlitwy mówiąc: „Módlmy się za …”.  Wskazane jest, aby ich liturgiczna funkcja była wyrazem ich pełniejszego zaangażowania modlitewnego we wspólnocie. Dzieje się tak, gdy należą oni do grup adoracyjnych, różańcowych lub innych.

Modlitwa powszechna jest częścią Eucharystii przywróconą przez Sobór Watykański II. Odczytywanie wezwań modlitewnych jest czynnością ciągle zbyt mało docenianą, czego znakiem jest brak we wspólnotach parafialnych zespołów służby liturgicznej odpowiedzialnych za tę funkcję. Innym znakiem, wskazującym na to, że funkcja ta dopiero się rozwija jest brak specjalnej nazwy dla osób, które ją spełniają. Należy jednak żywić nadzieję, że takie zespoły modlitewne w parafiach powstaną, co przyczyni  się do piękna sprawowanej celebracji, a także do ubogacenia życia wiary członków tych zespołów. Ich członkowie mogą być określani jako „oranci” (orant, orantka). To postać z rękami wzniesionymi do modlitwy, symbolizująca Kościół modlący się.

FORMACJA

SŁUŻBA W LITURGII

SŁUŻBA POZA LITURGII

Dzieci

Młodzież

Dorośli

Formacja stała

Przygotowanie duchowe

Przygotowanie dykcyjne

Strój i znaki

Miejsce służby

Postawy i gesty

Nabożeństwa

Adoracje

Różaniec

Grupa modlitwna

Inne formy służby

„W modlitwie powszechnej, czyli modlitwie wiernych, lud w pewien sposób odpowiada na Boże słowo przyjęte z wiarą i wykonując swą wynikającą z chrztu funkcję kapłańską, zanosi do Boga błagania za zbawienie wszystkich. Wypada, aby ta modlitwa była zanoszona z zasady we Mszach świętych sprawowanych z udziałem ludu, by zanoszono błagania za święty Kościół, za tych, którzy sprawują nad nami rządy, za ludzi znajdujących się w różnych potrzebach, a także za wszystkich ludzi i o zbawienie całego świata” (OWMR 69).

„Kapłan celebrujący kieruje modlitwą, stojąc w miejscu przewodniczenia. Rozpoczyna ją krótką zachętą, w której wzywa wiernych do modlitwy oraz wypowiada modlitwę na zakończenie. Proponowane intencje winny być nieliczne, ułożone w duchu mądrej wolności, zwięzłe i wyrażające błagania całej wspólnoty. Wezwania wygłasza diakon lub kantor albo lektor lub inny wierny świecki, stojący przy ambonie lub w innym odpowiednim miejscu. Lud zaś stojąc, przyłącza się do modlitwy albo przez wspólne wezwanie wypowiadane po każdej intencji albo przez modlitwę w milczeniu” (OWMR 71).