Znaki

ZNAKI POSŁUGUJĄCYCH W LITURGII

„Obrzędy błogosławieństw służby liturgicznej”, o których była już mowa, zatwierdzone dekretem przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski, arcybiskupa Józefa Michalika, zawierają błogosławieństwa udzielane tym, którzy po ukończeniu wymaganej formacji, podejmują nowe zadania w liturgii lub zostaje im powierzony nowy zakres odpowiedzialności w pełnionych już funkcjach. Udzielenie błogosławieństwa wiąże się z wręczeniem odpowiedniego znaku. Opis tych znaków znajduje się w Dodatku do wspomnianych „Obrzędów błogosławieństw”.

Krzyż_ze_znakamiWielość i różnorodność znaków jest pewnym rozwinięciem i uszczegółowieniem głównego znaku, umieszczanego na planszach, podręcznikach i innych pomocach do formacji liturgicznej. Jest to krzyż z umieszczonymi obok niego trzema symbolami. Na krzyżu widoczne są ślady męki Jezusa (gwoździe) i Jego zmartwychwstania (światło). Przypomina on o misterium paschalnym Chrystusa.

Do udziału w tym misterium zbawienia zaproszeni są wszyscy członkowie Kościoła. Słuchają oni słowa, które objawia prawdę, uczestniczą w ofierze, która zbawia świat i zasiadają do stołu, który jednoczy ludzi. Są również zaproszeni do tego, aby w świętej celebracji służyli zgromadzonym tym darem, jaki każdy otrzymał. Tych talentów i charyzmatów jest wiele, ale Kościół wśród posługujących w liturgii wyróżnia trzy grupy osób: lektorów, akolitów i kantorów. Lektor jest sługą słowa i modlitwy, akolita sługą ołtarza i darów ofiarnych, a kantor sługą śpiewu, będącego szczególnym wyrazem zjednoczenia zgromadzonych.

Myśl ta jest wyrażona również w znakach, jakie otrzymują członkowie służby liturgicznej. Na zamieszczonym obok schemacie widać trzy „ścieżki formacyjne”. Wchodzą na nie już dzieci. Otrzymują znak wyrażający rodzaj służby. Potem, w miarę dojrzewania w posługiwaniu, otrzymują nowy znak. Jego wewnętrzna treść pozostaje ta sama, ale zmienia się zewnętrzna forma. Wyraża ona coraz  pełniejszy stopień zaangażowania w służbę.

W okresie dzieciństwa i młodości człowiek niekiedy zmienia rodzaj posługiwania, które podejmuje. Jest to bowiem czas poszukiwania i rozeznawania. W wieku dorosłym powinien podjąć stałą służbę, gdyż jest ona jego powołaniem. To służba w liturgii, która przedłuża się w codzienne życie.