8.0 Misja kapłańska

Misja kapłańska

Drugie posłannictwo, w którym chrześcijan uczestniczy od chwili chrztu, to posłannictwo kapłańskie. W jego centrum stoi tajemnica ofiary, najpierw tej eucharystycznej, a następnie tej składanej chwila po chwili przez całe życie. Ta problematyka określa program formacyjny drugiego roku formacji specjalistycznej.

Udział w kapłaństwie Chrystusa

Jednym za skarbów chrześcijaństwa, ciągle zbyt mało odkrytym i przeżywanym, jest łaska uczestnictwa wszystkich ochrzczonych w kapłaństwie Chrystusa. Nie można przeżywać w sposób dojrzały liturgii, jeśli prawda o kapłaństwie zostaje odniesiona wyłącznie do wyświęconych szafarzy. Wszyscy zgromadzeni stanowią lud kapłański. Jan Paweł II wyjaśnia, że „kapłaństwo hierarchiczne – służebne zostało ustanowione w Kościele w tym celu, aby mogły się aktualizować wszystkie zasoby powszechnego kapłaństwa wiernych” (AG 18.03.1992). W swoich katechezach na temat Kościoła ukazywał on związek każdego z sakramentów z tajemnicą kapłaństwa, podkreślając również te czynności, które spełniają wierni świeccy, a które są wypełnianiem kapłaństwa powszechnego.

Prawda o udziale w Chrystusowym kapłańskie to pierwszy temat tegorocznej formacji dla wszystkich zespołów służby liturgicznej.

Kapłańska ofiara

Umiejętność składania siebie w ofierze jest znakiem dojrzałej miłości człowieka. Człowiek kochający wygodę i szukający tylko własnego zadowolenia nie potrafi kochać w taki sposób, jak kochał Chrystus. Konieczny jest rozwój postawy bezinteresownej służby. Sobór Watykański uczy, że „nikt nie może odnaleźć się w pełni inaczej jak tylko poprzez bezinteresowny dar z siebie samego” (KDK 24).

Takiej postawy uczą się wszyscy, ale członkowie służby liturgicznej, będą blisko ołtarza Chrystusowego i Jego krzyża, powinni kroczyć tą drogą w sposób bardziej zdecydowany. Z większą uwagą wsłuchują się w słowa Jezusa, któremu służą: „Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje” (Mt 16, 24).

Eucharystyczna liturgia ofiary

Wszystkie drogi prowadzą na Golgotę. Tam dokonuje się zbawienie świata. To misterium jest uobecniane w Eucharystii i innych celebracjach liturgicznych.

Prawda o paschalnym misterium Pana przenika wszystkie części Eucharystii. Przypominają o nim modlitwy, słowa wprowadzenia, a także niesione znaki, a szczególnie krzyż. W szczególny sposób przeżywamy to misterium w centralnej części celebracji Eucharystii. Najpierw przygotowywane są dary ofiarne, a następnie sprawowana jest uroczysta modlitwa eucharystyczna, rozpoczynająca się prefacją i zakończona doksologią. Słowa modlitwy przeplatają się w niej z licznymi znakami.

Wszyscy członkowie służby liturgicznej angażują się całym sercem w przeżywanie tego misterium. Niektórzy z nich, odpowiedzialni za znaki chleba i wina, krzyża i światła, kadzidła i wody, mają swój szczególny udział w objawianiu zgromadzonym dokonującego się misterium. W tegorocznej formacji te znaki zostają przypomniane, a posługujący przy nich powinni na nowo odkryć wielkość powierzonego im zadania.

Program wakacyjny i roczny

Uczestnicy drugiego roku formacji diakonijnej przeżywają wakacyjne rekolekcje „Moje powołanie” I stopnia, a w ciągu roku 20 spotkań w grupie oraz ćwiczenia.