9.0 Misja królewska

Misja królewska

Eucharystyczna „droga” prowadzi do komunii. Oświeceni słowem i umocnieni ofiarą zasiadamy do stołu. Jezus daje nam siebie. Mówi: „Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim” (J 6,36). Dar komunii, który otrzymujemy w Eucharystii, mamy zanieść do świata. Mamy być ludźmi komunii.

Królewskie posłannictwo

Chrystus jest Królem, ale Jego królestwo nie jest z tego świata. Cechą Jego królowania nie jest rządzenie, lecz służba, a znakiem zewnętrznym nie są wojska, lecz miłująca się wspólnota.

W tegorocznej formacji jest więc mowa o wspólnocie rodzinnej, która jest Kościołem Domowym, o wspólnocie eucharystycznej, która sprawuje misterium zbawienia, o wspólnocie posłanej do świata, w którym ma uobecniać królestwo Boże.

Królewska uczta

Tajemnica chrystusowego królowania objawia się w sposób szczególny w czasie Eucharystii. On, jak Król i Pan, gromadzi wszystkich przy stole słowa i stole chleba. Poprzez słowo i ofiarę prowadzi do komunii. Jego pragnieniem jest zjednoczenie. Usuwa to, co dzieli i udziela tego, co łączy. Wylewa na zgromadzonych Ducha Świętego. Tylko w Nim, w Duchu Świętym, możliwa jest prawdziwa komunia z Jezusem i Jego Kościołem.

„Celem posłania Ducha Świętego w każdej czynności liturgicznej jest 788 doprowadzenie do komunii z Chrystusem, by formować Jego Ciało. Duch Święty jest jak sok winnego krzewu Ojca; przynosi on swój owoc w 1092 latoroślach (Por. J 15,1-17; Ga 5, 22). W liturgii urzeczywistnia się najbardziej wewnętrzne współdziałanie Ducha Świętego i Kościoła. Duch komunii zawsze pozostaje w 775 Kościele i dlatego Kościół jest wielkim sakramentem Boskiej komunii, która gromadzi rozproszone dzieci Boże. Owocem działania Ducha w liturgii jest nierozłącznie komunia z Trójcą Świętą i komunia braterska” (KKK 1108) Por. 1 J 1, 3-7.

Królewska służba

Wszystkie funkcje, spełniane w liturgii, służą jedności. Pomagają człowiekowi zbliżyć się do Boga, przyjąć Jego słowo, uczestniczyć w ofierze i zasiąść do wspólnego stołu. Jednak szczególnym wyrazem jedności zgromadzonych jest wspólny śpiew. Gdy wierni śpiewają „Święty, Święty, Święty” lub inne pieśni wychwalające Boga, upodabniają się do wspólnoty niebiańskiej, a nawet się z nią jednoczą. Wszyscy są zaangażowani. Wszyscy śpiewają ustami i sercem. Stanowią jedno serce i jedną duszę. Ubogacenie śpiewu wspólnoty i animowanie go to prawdziwie królewska służba, służba komunii.

W tegorocznej formacji członków służby liturgicznej poświęcamy temu tematowi więcej uwagi. Głównym tematem spotkań jest tajemnica wspólnoty, ale rozważamy ją w kontekście wypełniania królewskiej misji, w której uczestniczymy ze szczególnym podkreśleniem znaczenie śpiewu i muzyki dla jednoczenia wiernych i podnoszenia ich serc ku Bogu.

Program wakacyjny i roczny

Uczestnicy trzeciego roku formacji diakonijnej przeżywają wakacyjne rekolekcje „Moje powołanie” III stopnia, a w ciągu roku 20 spotkań w grupie oraz ćwiczenia.

Całość kończy się błogosławieństwem do pełnienia funkcji, którą ktoś odkrył i przyjął jako swoje zadanie życiowe.