2.0 Procesja liturgiczna

Procesje liturgiczne

Życie człowieka jest wędrowaniem poprzez różne miejsca, a także przez czas. Mijają kolejne lata i każdy z nich zbliża nas do ostatecznego celu ziemskiej wędrówki. Dzieje zbawienia objawiają nam wieloraki wymiar pielgrzymowania.

W Piśmie Świętym często słyszymy słowa, w których Bóg wzywa do wyruszenia w drogę. Do Abrama mówił: „Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę (Rdz 12,1). Mojżeszowi nakazał: „Wyprowadź mój lud, Izraelitów, z Egiptu” (Wj 3,10). Miał ich zaprowadzić do ziemi obiecanej. Pan Jezus, przez swoje życie i nauczanie, nadaje ostateczny sens i kierunek ludzkiemu wędrowaniu. Dziś śpiewamy w pieśni: „Lud Twój, Panie, lud pielgrzymi”.

Te biblijne prawdy są w liturgii przypomniane i uobecniane m.in. przez znak procesji. Dlatego należy on do ważnych znaków liturgicznych. Jest wyróżniony również w ten sposób, że zawiera w sobie inne znaki. Często w procesji jest niesiony znak krzyża, a także znak światła. W niektórych procesjach wyróżniony jest Ewangeliarz.

Jest więc konieczne, aby członkowie służby liturgicznej, głębiej poznali znak procesji i uczyli się lepiej go przeżywać. Mają też stawać się świadkami obecności Jezusa pośród swego ludu. Jezus idzie z nami i prowadzi nas do Ojca. On sam jest Drogą. Idziemy za Nim i idziemy w zjednoczeniu z Nim. W liturgicznej procesji niesione są znaki, które o Nim przypominają i na Niego wskazują. Ważnym elementem procesji jest śpiew. Wierni wyrażają w nim wiarę i miłość do Boga.

Tegoroczna formacja zespołów liturgicznych poświęcona jest tym właśnie tematom. Dzieci zaproszone są najpierw na rekolekcje „Moja służba” II stopień, a następnie podejmują pracę w ciągu roku według podręcznika „Razem w procesji”. Jest to cykl 20 spotkań wspólnych dla wszystkich grup posługujących. Dodatkowe spotkania, o charakterze ćwiczeń, grupy podejmują osobno.