Błogosławieństwo

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO

Po trzech latach posługiwania w liturgii oraz intensywnej pracy formacyjnej, która toczyła się nie tylko w ramach spotkań służby liturgicznej, lecz także w czasie katechezy, rekolekcji parafialnych i wieloma innymi drogami, następuje bardzo ważne wydarzenie w życiu młodych chłopców i dziewcząt.

Znaczenie błogosławieństwa

Jest nim błogosławieństwo udzielone przez kapłana. Jest to błogosławieństwo do służby. Jest to posłanie do wypełniania zadań. Jest to wskazanie dzieciom, które zaczynają wchodzić w wiek młodzieńczy, drogi rozwoju duchowego, dojrzewania w powołaniu otrzymanym od Boga, konkretnych obszarów służby. Jest to również wyprowadzenie u Boga łaski, aby wszyscy posługujący, zarówno ci, którzy stoją przy ołtarzu, jak i ci, którzy pełnią swoje zadania poza prezbiterium, nie odeszli z drogi służby, lecz w następnych latach coraz dojrzalej ją spełniali. Jest to bowiem święta służba, której nie da się porównać z żadną inną, tak jak nie da się porównać znaczenia celebracji Eucharystycznej z żadną inną formą aktywności człowieka. W tym misterium bowiem głównym działającym jest Chrystus, a człowiek oddaje siebie do Jego dyspozycji.

Zasada mistagogiczna, którą kierujemy się w formacji służby liturgicznej, pomaga nam zrozumieć, że błogosławieństwo Kościoła udzielone konkretnym osobom, by spełniały swoje zadania we wspólnocie wierzących, szczególnie w celebracjach liturgicznych, jest zawsze uczestnictwem w łasce Pięćdziesiątnicy. Kościół wyprasza Ducha Świętego ludziom, którzy rozpoznali, że Bóg ich zaprasza do zjednoczenia z sobą i posyła do ludzi, aby im służyli.

Poprzez błogosławieństwo na zakończenie formacji młodszych członków służby liturgicznej zostają oni włączeni do grona starszych członków tego szczególnego zespołu w parafii, jakim jest służba liturgiczna. Ten nowy etap stawia nowe wymagania. Są one większe, gdyż wraz z wiekiem, możliwości człowieka także się rozwijają. Kapłan, rodzice i inni członkowie wspólnoty modlą się, aby ten nowy etap był kolejnym krokiem na drodze ku Bogu i ku ludziom, by młodzi ludzie odważniej i bardziej świadomie stawiali sobie pytania, do czego Bóg ich wzywa i aby na głos Boga odpowiadali całym zaangażowaniem swego serca.

Pomocą w podjęciu tego nowego etapu formacji i służby jest również nowy strój. Dla chłopców, posługujących w prezbiterium, strojem jest alba. Schola może pozostać w tym samym stroju lub przyjąć nowy. Zależy to od miejscowych zwyczajów. Oprócz stroju otrzymują oni również nowy znak, który będą nosić w czasie posługiwania. Ma on tę samą treść, którą miał dotychczas noszony znaczek, ale jest większy i ma oprawę w kolorze złota.

Przygotowanie i celebracja

Przygotowanie do tego ważnego wydarzenia dokonuje się najpierw w czasie spotkań w grupach. Wtedy dokonuje się podsumowanie trzech lat formacji, a także przygotowanie do przyjęcia błogosławieństwa. Ministranci i członkowie scholi zapoznają się z modlitwami, które będą nad nimi odmawiane, z odpowiedziami, których mają udzielić, z postawami, jakie mają przyjąć, a także ze znakami, które otrzymają.

Na uroczystość należy zaprosić rodziców i rodzinę, a także wszystkich członków służby liturgicznej.

Według Dyrektorium DSL obrzęd błogosławieństwa udzielany jest w Wigilię Zesłania Ducha Świętego lub w jednym z dni poprzedzających tę uroczystość. Trwa wtedy wielka modlitwa Kościoła o Ducha Świętego. Wszyscy przygotowują się do przyjęcia tego daru z nieba, który jest nam nieustannie udzielany, ale który w dzień Pięćdziesiątnicy jest wylewany na Kościół szczególnie obficie. W tym klimacie łatwiej zrozumieć, że błogosławieństwo udzielane członkom służby liturgicznej oznacza również posłanie ich w mocy Ducha Świętego do służby Kościołowi. Jest to służba najpierw w liturgii, w której Kościół objawia się najpełniej, a następnie jest to służba w codzienności życia, w której realizuje się misja Kościoła w świecie.

Dyrektorium DSL wymaga, aby udzielenie błogosławieństwa było poprzedzone przeżyciem dnia skupienia (por. 64b). Taką rolę może spełnić przychodzenie każdego dnia na wspólną Wielką Modlitwę Kościoła po Wniebowstąpieniu Chrystusa.

Przebieg uroczystości jest opisany w „Obrzędach błogosławieństwa służby liturgicznej”.

Dziękczynienie i służba

Jeśli błogosławieństwo zostało udzielone w dniach poprzedzających Zesłanie Ducha Świętego, pozostaje jeszcze kilka tygodni do końca roku szkolnego. Należy przewidzieć na ten czas odpowiedni program dla nowo pobłogosławionych i posłanych do służby osób.

Pierwsze przeżycie to dziękczynienie. Im większa łaska, tym większe powinno być dziękczynienie. Ma ono formę zarówno indywidualną, jak też wspólnotową. W „Notatnikach” znajdują się odpowiednie wskazania w tym względzie. Wspólne dziękczynienie może mieć charakter pielgrzymki lub osobnego nabożeństwa dziękczynnego, przeżytego w parafii.

Kolejne tygodnie po Zesłaniu Ducha Świętego są również okazją do powtórzenia i utrwalenia ćwiczeń, właściwych dla danej grupy posługujących. W tym okresie w parafii przeżywane są nabożeństwa (majowe, czerwcowe), celebrowana jest uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej, a po niej „tydzień eucharystyczny” z adoracją i procesjami.

Dzieci można zaprosić, aby dały świadectwo wobec młodszych kolegów i koleżanek, które dopiero przystąpiły do pierwszej spowiedzi i Komunii Świętej, aby ich zachęcić do podjęcia służby.

Należy również zadbać o to, aby Msza Święta na zakończenie roku szkolnego, była jak najpiękniej przygotowana. Członkowie służby liturgicznej swoją postawą powinni pomóc innym w prawdziwym przeżyciu dziękczynienia za miniony rok i prośby o błogosławieństwo na czas wakacji.

Tytuł świadka

W czasie trzyletniej formacji wprowadzającej członkowie służby liturgicznej byli wprowadzani w świat znaków liturgicznych. Nie było to jednak tylko zdobywanie wiedzy na ten temat. Ponieważ każdy znak przypomina wielkie dzieła Boże, wskazuje na obecność i działanie Chrystusa w liturgii oraz mobilizuje do właściwego postępowania, dlatego dzieci, przyjmując te prawdy i podejmując je w swoim życiu otrzymywały tytuł świadka. Ich zadaniem było i jest bycie świadkiem Chrystusa, który jest obecny w liturgii i działa, a znaki o tej prawdzie przypominają.

Świadek znak zgromadzenia,
Świadek znaku wody,
Świadek znaku dzwonków,
Świadek znaku kadzidła,
Świadek znaku mitry i pastorału,
Świadek znaku procesji,
Świadek znaku światła,
Świadek znaku krzyża,
Świadek znaku procesji eucharystycznych,
Świadek znaku ołtarza,
Świadek znaku chleba i wina,
Świadek znaku uczty,
Świadek znaku naczyń i szat liturgicznych.

Trzeba zaświadczyć o tym, że każdy z tych znaków mówi o Chrystusie, na Niego wskazuje i pomaga nam spotkać się z Nim. Dlatego te znaki są święte. Kryją w sobie głęboką treść. Członkowie służby liturgicznej są pierwszymi, którzy o tym pamiętają, tym żyją i o tej prawdzie dają świadectwo. Nie zapominają o tych znakach, nie przechodzą obok nich obojętnie, lecz starają się odczytywać przesłanie, jakie się w nich kryje.