Zdobywanie tytułu świadka

ZDOBYWANIE TYTUŁU ŚWIADKA

Członkowie służby liturgicznej otrzymują szczególne zadania w celebracjach liturgicznych. Chodzi nie tylko o spełniane czynności, lecz także o dawanie świadectwa. Każdy posługujący poświęca wiele czasu na to, aby lepiej zrozumieć tajemnicę Eucharystii i stać się dla wszystkich wzorem jej przeżywania. Takie świadome, pełne zaangażowania uczestniczenie w liturgii słowa, ofiary i uczty, przyjmując odpowiednie postawy, wykonując pięknie wskazane gesty, a także w skupieniu odpowiadając na wezwania kapłana, jest najbardziej podstawowym wymiarem służby wobec zgromadzonych wiernych. To służba przez świadectwo pięknego przeżywania Eucharystii, którym inni się ubogacają.

Potrzeba dawania świadectwa

Dawanie świadectwa o Chrystusie, to ważne zadanie dla każdego wierzącego. Pan Jezus przed swoim wniebowstąpieniem powiedział On do Apostołów: „Gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi” (Dz 1,8). Mieli oni zaświadczyć o tym, co widzieli i słyszeli, o życiu i nauczaniu Jezusa, o Jego śmierci i zmartwychwstaniu. Mieli dawać świadectwo słowem i czynem, często także męczeństwem.

Najczęściej słowo „świadectwo” odnosimy do naszego życia w świecie. Jednak świadczenie o Chrystusie i Jego Ewangelii ma swój początek i swoje uwieńczenie w celebracji liturgicznej. Uczeń Chrystusa przez właściwy udział w Eucharystii powinien zaświadczyć o tym, co się w niej dokonuje pod osłoną znaków. A dzieją się wielkie rzeczy. Jezus uobecnia całe swoje zbawcze dzieło. Przynosi ludziom wyzwolenie z grzechów i udział w życiu Boga. Prowadzi do świętości i pełnego zjednoczenia z Nim.

Formacja świadków

W związku z tym formacja członków służby liturgicznej jest również wychowywaniem ich na świadków Chrystusa. Pierwszym miejscem, w którym dają oni świadectwo o swoim Panu i Mistrzu, jest liturgia, a szczególnie Eucharystia. Świadczą o tym, że Pan Jezus jest obecny i działa. On naucza, On składa ofiarę, On przychodzi w Komunii Świętej. Na Niego wskazują znaki światła i krzyża, wody i kadzidła, chleba i wina i wszystkie inne.

Szczególną formą świadectwa, dawaną Chrystusowi, jest podejmowanie przez członków służby liturgicznej konkretnych funkcji. Ich spełnianie jest zaszczytem, ale też wymagającym zobowiązaniem. Służba ta jest tak trudna, że tylko nieliczni trwają w niej przez okres dzieciństwa i młodości, a także przez swoje dorosłe życie. By zapobiec odchodzeniu od miejsca służby, trzeba jeszcze gorliwiej wychowywać dzieci do dawania świadectwa także wtedy, gdy nie wszyscy to rozumieją i gdy wymaga to poświęcenia.

Zdobywanie tytułu świadka

Pomocą w prowadzeniu tej formacji jest również możliwość zdobywania tytułu świadka. Może go otrzymać dziecko, które regularnie posługuje w liturgii, ukończy kolejny etap formacji i zdobędzie wymagane umiejętności. Każdy etap drogi daje możliwość zyskania nowego tytułu. Ich znaczenie zostaje wyjaśnione w czasie spotkań formacyjnych. Tytuł świadka i odpowiedni znaczek otrzymują członkowie męskich i żeńskich zespołów służby liturgicznej. W świadectwie chodzi bowiem na pierwszym miejscu o rozumienie znaku, umiejętność przyjęcia przeżywania go, gdy się pojawia w celebracji, a także troska o to, aby o Chrystusie świadczyć w codziennym życiu. Każdy znak wskazuje na pewną wartość duchową, którą należy pielęgnować. Dodatkowe wymaganie stawiane jest ministrantom, którzy spełniają funkcje liturgiczne związane z tymi znakami. Powinni oni te funkcje spełniać w sposób właściwy.

Po ukończeniu pierwszego etapu tegorocznej drogi dzieci mogą otrzymać tytuł „świadek znaku zgromadzenia”, a potem, po następnych etapach „świadek znaku wody”, „świadek znaku dzwonów”, „świadek znaku kadzidła” i „świadek znaku mitry i pastorału”.

Znaki te w wersji czarno-białej znajdują się w zeszytach uczestników. Prowadzący formację, po spełnieniu przez dziecko odpowiednich wymagań, wręcza mu znaczek kolorowy, a dziecko nakleja go w zeszycie na znaczek czarno-biały.