Program siedmiu dni

PROGRAM SIEDMIU DNI

Program rekolekcji obejmuje sześć pełnych dni rekolekcyjnych oraz dzień przyjazdu i dzień rozjazdu, które również mają swój program i należą do całości przeżyć rekolekcyjnych. Wśród tych dni jest również niedziela, mająca swój specjalny program. Tematyka kolejnych dni jest omówiona w osobnej zakładce (patrz: program rekolekcji).

W realizacji celu rekolekcji, czyli duchowemu rozwojowi dziecka oraz doskonaleniu praktycznych umiejętności potrzebnych posługującym, pomagają wszystkie punkty programu dnia. Zazwyczaj przed południem uczestnicy rekolekcji przeżywają spotkania w grupach pod nazwą „Szkoła wiary, nadziei i miłości”, śpiew oraz Eucharystię, po południu jest program wycieczkowo-rekreacyjny, a po kolacji ma miejsce „Szkoła modlitwy i służby” oraz pogodny wieczór.

Dzień zgromadzenia

2.1.1Dzień przyjazdu nosi nazwę „Dnia zgromadzenia”. Prawdę tę wyrażają myśli z czytań tego dnia. Jest w nich mowa o Mojżeszu, który „zwołał całego Izraela” i o Chrystusie, który „przywołał do siebie uczniów”. Takie zgromadzenie spełnia ważną rolę. Mojżesz przemawia do ludu, uczy go dróg Bożych, a w sposób szczególny czyni to Chrystus. On zaprasza do siebie, a ci, którzy słyszą Jego głos i za Nim idą, stają się Jego uczniami i Jego sługami. Do tego grona należą członkowie służby liturgicznej.

W dniu przyjazdu trzeba wiele rzeczy ustalić i zorganizować. Te zewnętrzne działania, choć bardzo ważne, nie powinny stwarzać atmosfery, że wspólnota rozpoczyna przeżycie czegoś w rodzaju obozu wakacyjnego. Spotkanie z Chrystusem jest wyróżnione już w tym wstępnym dniu rekolekcji.

Dzień pierwszy – Prawa przyrody

2.1.2W pierwszym dniu rekolekcji dzieci przypominają sobie, czego dowiedziały się w czasie poprzednich rekolekcji i pracy rocznej o służeniu Bogu i ludziom. Dziękują za te dary. Poznają również program rekolekcji, które zaczynają. Jego ważną cechą jest umacnianie więzów pomiędzy służbą w liturgii i zadaniami spełnianymi poza liturgią.

Dowiadują się również, że podobnie jak w przyrodzie, także w życiu i w relacjach międzyludzkich panują konkretne zasady, bez których wszędzie panowałby chaos. To Bóg stwarzając świat nadał wszystkim bytom określone prawa. Ludzie również przyjmują konkretne zasady, które normują ich wzajemne relacje. W rozmowie z dziećmi kierujemy ich spojrzenie na prawa fizyki regulujące funkcjonowanie kosmosu i prawa przyrody, mówimy o zasadach normujących ich relacje w domu, w szkole, o regułach zakonnych, oraz o prawie regulującym życie państwowe i międzynarodowe. Na tej podstawie rozmawiamy z dziećmi o „Zasadach życia członków Służby Liturgicznej”. Są trzy takie zasady. Pierwsza dotyczy świadomości, druga działania, a trzecia życia we wspólnocie i pracy nad sobą.

Dzień drugi – Dziesięć przykazań

2.1.3W drugim dniu rozmawiamy z dziećmi o tym, co zrobił człowiek z Bożym prawem. Przez grzech człowiek odrzucił zasady życia, dane mu przez Boga. Poszedł za szatanem. Wybrał walkę, spory, wojny, kłótnie, zabójstwa. Wprowadził nieszczęścia i wielki chaos.

Uświadamiamy dzieciom, że człowiek sam nie potrafi naprawić tego, co zepsuł. Potrzebuje pomocy Stwórcy. Tą pomocą jest Chrystus, który przychodzi, aby przywrócić porządek, naprawić zło, nauczyć ludzi kochać Boga i kochać siebie nawzajem. Zwracamy dzieciom uwagę, że rozpoczynając publiczną działalność, Pan Jezus idzie najpierw na pustynię, która jest symbolem duszy ludzkiej pozbawionej życia Bożego. Zbawiciel przychodzi, aby w tę pustynię ludzkiej duszy wnieść życie.

Zwracamy dzieciom uwagę, że między modlitwą i udziałem w Eucharystii, a codziennym życiem powinna być zgodność. Chrystus odrzuca postawę: „Ten lud czci mnie wargami, a sercem swym daleko jest ode Mnie”. Rozmawiamy z dziećmi, jak być blisko Jezusa, całym sercem, zarówno w kościele, jak i w szkole, w domu i w każdym innym miejscu. Bliżej przyglądamy się z dziećmi jedności między liturgią i życiem w zakresie „pierwszej zasady SL” czyli „Gorliwiej poznają i głoszą słowo Boże”.

Dzień trzeci – Zasady życia członków służby liturgicznej

2.1.4W tym dniu wracamy z dziećmi do rozmowy o „Zasadach Życia członków służby liturgicznej”. Są to ogólne zasady życia uczniów Chrystusa. Członkowie służby liturgicznej włączają się w sposób szczególny w służbę Chrystusowi w liturgii, więc powinni być wśród wszystkich członków Kościoła, „najbliższymi współpracownikami” Chrystusa, „drużyną Chrystusa”. „Drużyną Chrystusa” nie jest się tylko „od święta”, tylko w czasie służby przy ołtarzu. „Drużyną Chrystusa” jest się zawsze i wszędzie. W jaki sposób?

W trzecim dniu rekolekcji dzieci w sposób szczególny przyglądają się jedności między liturgią i życiem w zakresie „drugiej zasady Służby Liturgicznej” czyli „Ofiarnie służą Bogu i ludziom”. Rozmawiamy z dziećmi na ten temat. Zwracamy uwagę na dawanie świadectwa poprzez codzienną postawę w stosunku do rodziców, rodzeństwa, dorosłych i kolegów, koleżanki w szkole, na ulicy, w klubie sportowych, na placu zabaw.

Dzień czwarty – Grzech i Łaska

2.1.5Dary, jakie otrzymaliśmy w sakramencie chrztu świętego, Bóg rozwija przez całe nasze życie. Najważniejsze przeżycia, w których te dary wzrastają to sakrament pokuty i Eucharystii. Poprzez spowiedź Bóg gładzi nasze grzechy, a w Eucharystii umacnia naszą jedność z Nim. Te dwa sakramenty są „filarami wzrostu”.

Potrzebne jest jednak rozważanie słowa Bożego i cierpliwa formacja, aby człowiek coraz głębiej przeżywał sakrament pokuty i coraz pełniej uczestniczył w Eucharystii. Dzisiejszy dzień rekolekcji przypomina o tej prawdzie i pomaga dzieciom jeszcze gorliwiej przeżywać spowiedź i Mszę Świętą. Dary, jakie otrzymaliśmy w sakramencie chrztu świętego, Bóg rozwija poprzez nasze różne dobre zaangażowania. Dla nas jest to zaangażowanie w służbę Bogu. Najważniejszymi jednak  przeżyciami, koniecznymi, aby nasze zaangażowanie w służbę Bogu powodowało wzrost Bożych darów w nas, są sakrament pokuty i Eucharystii. Poprzez spowiedź Bóg gładzi nasze grzechy, a w Eucharystii umacnia naszą jedność z Nim. Te dwa sakramenty są „filarami wzrostu”.

Dzisiejszy dzień rekolekcji pomaga dzieciom jeszcze mocniej „oprzeć się o te filary”, gorliwiej przeżywać spowiedź i Mszę Świętą.

Przygotowanie do sakramentu pokuty opieramy zarówno o tradycyjny rachunek sumienia zapisany w pierwszokomunijnej książeczce, jak i o inne teksty. W poprzednim roku było to rozważanie fragmentu z Listu św. Pawła do Rzymian (12,15-17). W czasie tych rekolekcji pomagamy zrobić dzieciom rachunek sumienia w oparciu o „Zasady życia członków służby liturgicznej”. Bliżej przyglądamy się z dziećmi jedności między liturgią i życiem w zakresie „trzeciej zasady SL” czyli „Cierpliwie dążą do jedności z Bogiem i z ludźmi”.

Dzień piąty – Wzór modlitwy i służby

2.1.6„Zasady życia członków służby liturgicznej” są obecne w programie formacyjnym służby liturgicznej. Uczymy się je dostrzegać przypominając niektóre spotkania i przygotowując się do „Biegu weryfikacyjnego”.

Zauważamy z dziećmi, że wszystkie zasady, także te dotyczące służby liturgicznej, mają na celu głębsze zjednoczenie człowieka z Bogiem i ludzi między sobą. W „Drużynie Jezusa” zdobywamy wiedzę lub sprawności po to, aby tworzyć wspólnotę, unikamy „pokazywania siebie”, patrzenia na innych z góry i tworzenia podziałów. W tym dniu również szczególnie przygotowujemy się, aby w czasie adoracji Najświętszego Sakramentu, gorąco podziękować Panu Jezusowi za czas rekolekcji, za otrzymane dary.

 Patrzymy też na wzór, jakim jest dla nas życie Maryi, a także życie świętych. Uczą nas oni modlitwy, a także prawdziwej służby Bogu i ludziom.

Dzień Święty – Dzień modlitwy i spotkania

2.1.7Niedziela nie jest tylko jednym z dni tygodnia, lecz jest „Dniem Dni”. Również w czasie rekolekcji nie jest ona tylko jednym z dni rekolekcyjnych, lecz dniem najbardziej wyróżnionym, Dniem Świętym. Choć dzieci są codziennie na modlitwie i Eucharystii, to jednak należy dążyć do tego, aby niedzielne modlitwy i niedzielną Eucharystię jeszcze bardziej wyróżnić i jeszcze uroczyściej celebrować. Niekiedy Msza Święta jest sprawowana wraz ze wspólnotą parafialną, w której przeżywane są rekolekcje.

W rozmowie z dziećmi zwracamy uwagę na ten aspekt niedzieli, który łączy ludzi, na dobre spotkania z innymi – odwiedziny chorych czy dawno niewidzianych członków rodziny lub znajomych.

Dzień Rozesłania

2.1.8Podobnie jak rozpoczęcie rekolekcji, również ich zakończenie powinno mieć akcenty pomagające głębiej przeżyć prawdę, że najważniejszym zadaniem człowieka, jego życiowym celem, jest żyć według Ewangelii i nieść Dobrą Nowinę o Jezusie innym. Każdy otrzymał wiele darów od Pana Jezusa. Trzeba tych darów strzec i je rozwijać. Trzeba też nimi służyć.

Słowo „posłanie” odnosi się nie tylko do dorosłych. Dzieci słyszą na koniec każdej Mszy Świętej: „Idźcie”, ale to nie znaczy, że tak po prostu mają się rozejść, bo celebracja się zakończyła. Mamy iść, aby wnosić w codzienne życie to, co nam Bóg ofiarował w czasie Eucharystii, a więc przede wszystkim Jego samego, obecnego w Komunii Świętej i w danym nam słowie Bożym. To ono ma kształtować nasze relacje z innymi. W podobnym klimacie staramy się przeżywać kilka godzin dnia, w którym uczestnicy rekolekcji rozjeżdżają się do swoich domów.