Słowo wstępne

SŁOWO WSTĘPNE

Drugi stopień rekolekcji dziecięcych poświęcony jest głębszemu poznaniu „Zasad życia członków służby liturgicznej”. Jest to całościowo ujęta problematyka formacji duchowej chrześcijanina. Wprowadzenie członków służby liturgicznej w styl życia, ukazany w „Zasadach”, to jedno najważniejszych zadań formacyjnych. Bez wypełnienia tego zadania formacja byłaby tylko szkoleniem uczącym człowieka wypełnienia zewnętrznych działań.

Warto przypomnieć trzy rodzaje wymagań, jakie sobie stawiamy na każdym etapie życia i duchowego rozwoju.

Pierwszym zadaniem jest kształtowanie świadomości i zdobywanie wiedzy. Członek służby liturgicznej musi być świadomym sługą, rozumiejącym dokonujące się w liturgii zbawcze wydarzenia i znającym świat, do którego jest posłany. Uczestnik formacji zdobywa więc potrzebą wiedzę, szczególnie z tej dziedziny, z którą jest związana jego służba. Trzeba zaznaczyć, że nie chodzi tu tylko o teoretyczną wiedzę. Musi być ona przeniknięta wiarą i prowadzić człowieka do modlitwy.

Drugi element formacji ma charakter doskonalenia praktycznych umiejętności. One są najbardziej widoczne w spełnianym posługiwaniu. Łatwo zauważyć, czy ktoś dobrze czyta słowo Boże, właściwie niesie świecę lub poprawnie śpiewa. Ćwiczenia praktyczne są nieodłączną częścią formacji członków służby liturgicznej. Dzięki systematycznej pracy nad sobą, wspartej przez prowadzących formację, można przeżywać swoją służbę jako współpracę z Bogiem i jako realizację otrzymanego od Boga powołania.

Trzeci aspekt prowadzonej pracy formacyjnej dotyczy kształtowania całościowej postawy człowieka, a szczególnie jego zdolności życia we wspólnocie i umacniania więzów między ludźmi. Zdobyta wiedza i osiągnięte sprawności pozostają w służbie jednoczenia człowieka z Bogiem i ludzi między sobą. Ostatecznie chodzi o miłość, o autentyczne zjednoczenie z Chrystusem i Jego Kościołem, o dojrzałość duchową i bycie świadkiem Chrystusa wszędzie, gdzie jesteśmy.

Te trzy elementy są obecne na każdym etapie formacji i wzajemnie się przenikają. Dzieci, młodzież i dorośli są wprowadzani w swoje zadania, np. służbę światła, śpiew aklamacji w czasie Mszy Świętej albo w przyniesienie darów ofiarnych czy też czytanie słowa Bożego. Gdy kończą cykl spotkań poświęconych danemu zagadnieniu przeżywają autoweryfikację, a następnie weryfikację prowadzoną przez prowadzących formację. Cel, do którego zmierzał wysiłek wychowawczy, jest ujęty w ramce w trzech stwierdzeniach:

  1. Znam (rozumiem, wiem …)
  2. Potrafię (umiem, dam rady …
  3. Pracuję nad sobą (uczę się przebaczać, współpracuję …)

Dzieci znają już tę „metodę pracy” z formacji kandydata oraz z pierwszego roku formacji młodszych członków służby liturgicznej. Teraz, w czasie rekolekcji, następuje umocnienie dzieci na drodze ich duchowego wzrastania.

Uwaga:

W programie rekolekcji przypada zawsze niedziela. Nie jest ona tylko jednym z dni, w którym realizujemy rekolekcyjny program. To dzień święty i trzeba tę wyjątkowość niedzieli wyróżnić. Pomoce do jej przeżywania są zamieszczone na końcu podręcznika, a także notatnika uczestnika. Należy z nich skorzystać wtedy, gdy przypada niedziela.